„— Malowałem to już tyle razy — mruczał pod nosem wędrując ze sztalugami na plecach w poszukiwaniu motywu. — Nie mam o tym nic nowego do powiedzenia. Po co więc się powtarzać Ojciec Millet miał rację „Jaimerais mieux ne rien dire Que de mexprimer faiblement." 1
Jego umiłowanie natury nie umarło. Ale nie czuł już tego głębokiego, wewnętrznego musu, aby rzucać się na jakiś motyw i stwarzać go na nowo w obrazie. Był jakby wypalony. W lipcu namalował tylko pięć obrazów. Opanowało go niezmierne znużenie. Czuł się pusty i wyjałowiony, jak gdyby te setki obrazów i rysunków, które spłynęły z jego pędzla w ostatnich dziesięciu latach, uniosły całą jego siłę żywotną.
W końcu pracował już tylko dlatego, że zaciągnął zobowiązanie wobec brata. Kiedy jednak w trakcie malowania uświadomił sobie, że mieszkanie Thea pełne już jest jego obrazów i że jest ich więcej, niż mógłby sprzedać w ciągu jednego życia, opanował go wstręt. Odsunął sztalugi z rozpoczętym płótnem.
Wiedział, że w lipcu, po trzymiesięcznym okresie spokoju, przypada nowy kryzys. Dręczył go strach, że może wówczas popełnić coś, co wywoła oburzenie wsi. Nadto nie omówił z bratem w Paryżu dokładnie warunków pieniężnych i martwił się, nie wiedząc, na ile może liczyć. Drażnił go również i coraz bardziej niepokoił zmienny wyraz oczu doktora, przechodzący od entuzjazmu do przygnębienia.“(8)