„Czyni się dobre miejsce dla przybyłych i nalewa im się wina, częstuje cygarami, a popielniczki zoMnją przesunięte ku nim;%le goście zachowują się
IŁ 179 biernie, nie mówią ani słowa. Bertelsen oczekiwał zapewne, że go samobójca zabawi nieco rozmową, nieco osobliwą pogawędką, — wyskokiem swej pomieszanej głowy, — lecz nie. Jego towarzysz, Antoni Moss, wyglądał, jak umęczony w tem dobrem towarzystwie, usiłował skryć gałganki na swych palcach, niedowidział dobrze i przewrócił swą szklankę. — To nic nie szkodzi! — rzekła panna dEspard. Wszyscy byb życzliwi, a i rektor nie należał do ostatnich, chcąc wszcząć rozmowę, zapytał — Czy panowie, którzy powracają właśnie ze dworu, nie widzieli czasem moich chłopaczków
— Owszem, — odpowiada samobójca, — poszli na ryby.
— Ma się rozumieć! O, te jeziora górskie mają być tak zdradliwe i niebezpieczne, słyszałem o tem zawsze. Zabroniłem chłopcom tam chodzić, tak. Czy byti sami
— Nie, towarzyszył im człowiek, który powiedział, że jest sołtysem. Młody człowiek.
—Naturalnie, garną się do wszystkich ludzi. Bertelsen odezwał się żartem — Sołtys i czego
tu chce ta wyższa policja
— Zapytał nas, kto tu mieszka, więc mój towarzysz i ja wyliczyliśmy mu po kolei.“(14)