„Szło o tę szczyptę, o tę ociupinę. O ledwie uchwytną naleciałość wulgarności, która pięknego doktora cechowała. O ten wystający, wypięty krawat, o tę watę na ramionach, o tę wciętą talię — wreszcie, co najważniejsze, o te maślane łyśnięcie w oczach, świadczące że i krawat, i wata miały w doktorze jakiś odpowiednik duchowy.
Kapela Schomberga już rozpoczęła swój występ — gramofon grał. Skamlące skrzypce, wędrując po trochu między pniami i stolikami, coraz to potrącały o Leona, jakby chcąc mu wyrazić swoje współczucie. Flirt bowiem Nadhorodeckiego z panną Barbrą szybkimi krokami postępował naprzód — lekarz w pewnym momencie wstał i z gracją pocałował ją w rękę. W tej gracji jak zawsze tkwiło coś przeciągniętego, mały mankament — mianowicie, podchodząc ku wzniesionej ręce, ociupinę poruszył zadem. Już żadne słowa od ich stolików nie dolatywały. Wachicki, jakby przed czymś się broniąc, zrazu sięgnął po szklankę (po raz pierwszy wypił lemoniady pół na pół z koniakiem), po czym uczuwszy, że przyjemnie rusza swym pociągiem w przestrzeń i że sąsiedzi jego w ogródku jakby nagle zmaleli — obstalował sobie sznycel. Poddawał w ten sposób egzaminowi kuchnię i zarząd „Sportowej".“(5)